Trzeci tom przygód techniczki weterynarii związany z kliniką weterynaryjno-nekromantyczną, w któej pracuje. Tak jak w poprzednich tomach, główne wątki, przez jakie autorka prowadzi swoich bohaterów, przeplatane są scenami z lecznicy, które sprawiają wrażenie, jakby zostały wyjęte z prawdziwego życia. Lektura jest dość przyjemna i niepozbawiona sytuacyjnego humoru, choć zdarzają się też cięższe momenty - w końcu fabuła kręci się wokół chorch i umierających zwierząt. Wydaje się, że jest trochę poważniej niż poprzednio, pojawiają się postaci z zaświatów i układy z demonami. Rozwijany jest również wątek romantyczny pomiędzy dwójką bohaterów, którzy zachowują sięjak para nastolatków. Tym, czego brakuje, jest pogłębienie postaci - w zasadzie wszystkie są jednowymiarowe, bez większych wad. Siłą rozpędu będę pewnie czytał dalej ten cykl - są to przyzwoite czytadła, ale jakichś genialnych rozwiązań się po nich nie spodziewam.
Kolejny trzeci tom w tym miesiącu. Kobiety, które nienawidzą są kontynuacją cyklu o Kubie Szpikulcu, seryjnym mordercy, na którego polowali kiedyś krakowscy policjanci. Kuby z tomu na tom jest coraz mniej, natomiast po raz kolejny ujawnia się kolejny seryjny morderca, tym razem za cel obierający ludzi zwiącanych z Policją. I tak, przez trzysta stron bohaterowie uganiają się za sprawcą zbrodni, próbując dociec, kim on jest. Ponieważ autor jest z zawodu policjantem, realia służby są mu doskonale znane, stąd bardzo dobry opis wydarzeń na komendzie i procedur operacyjnych. Dobrze też przedstawia się chemia pomiędzy bohaterami, czuć, że są oni postaciami z krwi i kości. Ciekawe, czy postacie miały swój pierwowzór w żyjących osobach, czy są od początku do końca wymysłem autora. W każdym razie, efektem pracy twórczej Kazimierza Kyrcza jest ciekawa historia poszukiwania mordercy, przemycająca czytelnikowi sceny z życia krakowskich policjantów.
Seria Sulina Wydawnictwa Czarnego zwykle zawiera ciekawą i ambitną literaturę faktu. Jest ona na tyle obdita, że wiele pozycji, które się w niej ukazały, pomijam, nie wiedząc nawet o ich istnieniu. Czasem jednak któraś kolejna książka zostaje zaprezentowana w Travelerze, co skłania mnie do zapoznania się z nią. Ta kbyło i w przypadku Duchów domu, które są bardzo osobistą opowieścią autorki pochodzącej z Czerniowców, czyli miasta położonego na pograniczu i wraz z upływem dziejów zmieniającego przynależność państwową. Hirsch i Spitzer opisują, jak zmieniały się Czerniowce i życie Żydów w tej miejscowości w zależności od tego, kto akurat sprawował tam władzę, a przyznać trzeba, że historia miasta nie oszczędzała. Zaczyna się od panowania austro-węgierskiego, żeby płynnie przejść przez okres rumuński po pierwszej wojnie światowej, zwrot ku faszyzmowi i nadejście Związku Radzieckiego, a ostatecznie znaleźć się na terenie Ukrainy. Wydawać by się mogło, że przy takiej mnogości wydarzeń opowieść o Czerniowcach powinna być pasjonująca. Z niezrozumiałych dla mnie przyczyn tak się jednak nie stało. Poważnie się męczyłem, brnąc przez kolejne rozdziały, nudząc się z każdą kolejną stroną i nie mogąc się doczekać końca. Wydaje się, że Hirsch, skupiając się na własnych wrażeniach, przemyśleniach i sentymentalnym powrocie do miejsca lat dziecinnych, całkowicie rozminęła się z moim gustem czyelniczym. Nie chcę powiedzieć, że nie jest to wartościowa literatura, bo wydaje mi się, że przedstawienie miata przygranicznego może zainteresować, ale jednak nie dla mnie taka literatura.
Nie wiem, czy Sapkowskiemu skończyły się pieniądze (choć po netflixowej ekranizacji i sporze sądowym z CD Projekt wydaje się to nieprawdopodobne), czy też naszła go nagła wena i pióro zaczęło go w rękę swędzieć, ale doczekaliśmy się kolejnej części opowieści o wiedźminie. Tym razem autor opowiada o początkach kariery Geralta, jeszcze młodego, niedoświadczonego, naiwnego i pełnego ideałów, który trafia pod opiekę starszego i bardziej doświadczonego kolegi po fachu. Autor pokazuje, że jeśli mu zależy, potrafi być w formie, bo choć brakuje tu powiewu świeżości, to w warstwie językowej jest to stary, dobry Sapkowski. Bardzo ciekawa to pozycja, a do tego wydana z zaskozenia bez jakiejś wcześniejszej promocji.
A to jest polecajka pani profesor od religioznawstwa i geografii religii. Autorzy opisują historię narodu żydowskiego od początków jego istnienia do czasów muzułmańskich. Pierwsza część publikacji wyszła spod pióra Niesiołowskiego-Spanó i jest zajmującą historią ukazującą genezę Żydów, początki ich królestwa, które w świetele dowodów historycznych i archeologicznych odbiegają od historii ukazanej w Biblii. Autor rozprawia się tutaj z niektórymi opowieściami biblijnymi, ukazując je jako bądź to mit założycielski, bądź też tekst napisany przez kapłanów lub z ich polecenia, mający antymonarchistyczny charakter. Podważane są tutaj informacje, które przekazywane są uczniom w szkołach na lekcjach historii - autor przyjmuje założenie, że jeżeli dowody o czymś nie wspominają, to nie miało to miejsca. Najbardziej poszkodowanym jest w tej narracji król Salomon, który według Niesiołowskiego-Spanó jest postacią fikcyjną, mającą reprezentować idealnego i mądrego władcę (który i tak ostatecznie zbłądził). Druga część książki, autorstwa Stebnickiej, dotyczy narodu żydowskiego za czasów rzymskich i późniejszych i jest już pisana z mniejszą swadą i nie porywa tak, jak wcześniejsze wydarzenia. Nadal jesdnak jest to kopalnia informacji na temat historii Żydów, z którymi nietórym osobom może być ciężko się pogodzić.
