Magdalena Świerczek-Gryboś jest autorką, która ujmuje mnie swoimi pomysłami, po czym zniechęca ich realizacją. Nie miałem zamiaru sięgać po tę książkę. To znaczy miałem, ale brak e-booka sprawił, że zrezygnowałem z zakupu. A potem ukazały się nominacje do Nagrody Zajdla i okazało się, że Dzieci Burzy znalazły się na liście siedmiu powieści, które powalczą o statuetkę. Kolejny więc rok z rzędu zastanawiam się, ile osób wysyła swoje nominacje, że niszowe książki wydawane w niszowych wydawnictwach i z ograniczonymi kanałami dystrybucji dostają się do finału. Co do samej książki to cóż... Znowu urzekł mnie pomysł autorki na świat przedstawiony: mamy multiwersum i grupę istot, która może się przemieszczać pomiędzy różnymi płaszczyznami rzeczywistości. I to tyle dobrego, co można o tej powieści powiedzieć. Poza tym jest ona bardzo chaotyczna, nie mogłem dostrzec związków przyczynowo-skutkowych pomiędzy następującymi po sobie scenami, istnienia pewnych wątków do tej pory nie jestem w stanie zrozumieć i uzasadnić (kwestia "Polaczka" i sprawa ukraińska na przykład), a do tego zakończenie krzyczące "Był deadline i trzeba było już skończyć pisanie"! Cały czas mam jednak wrażenie, że autorka wie, jaką historię chce opowiedzieć, w jej głowie układa się ona w interesującą całość, a potem przychodzi czas na przelanie tekstu na papier i przestaje być różowo. Pewnie sięgnę jeszcze po jakiś tekst Świerczek-Gryboś, ale z pewnością nie będzie to książka pierwszego wyboru.
W końcu udało mi się ukończyć coś z polskiej fantastyki, co zostało wydane w tym roku. Witold Jabłoński jest jednym z tych autorów, po których twórczość sięgam sporadycznie - zdecydowanie rzadziej niż bym chciał. W Popielu przywołuje on różne legendy związane z przedchrześcijańskimi ziemiami polskimi. Mamy więc smoka wawelskiego, rywalizację dwóch braci, Wandę, co nie chciała Niemca, założenie Gniezna i zapewne wiele innych, na które nie zwróciłem uwagi. Wszystkie te opowieści Jabłoński bardzo sprawnie łączy w jedną oś fabularną, wkładając tekst w historii w usta wędrownego bajarza. Taki zabieg wymusza charakterystyczny sposób narracji typu "A teraz dziatki opowiem wam pewną historię", co przez długi czas sprawiało, że nie mogłem się to tej powieści przekonać. Po prostu miałem wrażenie, że czytam Sagę o Katanie Artura Szyndlera, choć o wiele lepszą fabularnie. I choć doceniam stylizację na język legendy, brzmienie powieściowych dialogów nadal mi w uszach zgrzyta.
Dynia i jemioła to kolejna książka opowiadająca o bohaterach z wykreowanego przez Anetę Jadowską magicznego uniwersum. Tym razem autorka postawiła na krótszą formę i, zamiast wydać następny tom powieści, zebrała dziesięć opowiadań o tematyce okołoświątecznej (ze szczególnym uwzględnieniem Halloween i Bożego Narodzenia). Wracają znani z dotychczasowych utworów bohaterowie: Nikita, Dora, swoje pięć minut dostaje też Witkacy. No i odniosłem wrażenie, że Jadowska z opowiadaniami radzi sobie dużo lepiej niż z powieściami. Może dlatego, że nie ma w nich miejsca na najbardziej mnie irytujące w twórczości autorki przesadne rozważania na temat superfajności i megaempatii bohaterek. Bo jak już się skupimy na tym, co bohaterowie robią, a nie na podziwianiu ich cudowności, to okazuje się, że Jadowska jest całkiem dobrą pisarką.
Paski postępu:
Andrej Bán - Słoń na Zemplinie - 76%
Antoni Ferdynand Ossendowski - Gasnące ognie - 71%
Paweł Smoleński - Wnuki Jozuego - 69%
Michał Gołkowski - Sybirpunk vol. 1 - 65%
Jerzy Żuławski - Na Srebrnym Globie - 61%
Robert A. Heinlein - Drzwi do lata - 59%
Karol Darwin - Podróż na okręcie Beagle - 58%
Violetta Wiernicka - Sekrety rosyjskich kolei - 58%
Łukasz Radecki - Odium - 53%
antologia - nanoFantazje 1.0 - 53%
Adam Przechrzta - Demony zemsty. Beria - 52%
Robin Hobb - Uczeń skrytobójcy - 50%
Paulina Hendel - Żniwiarz. Droga dusz - 49%
Paweł Majka, Radosław Rusak - Czerwone żniwa. Uderzenie wyprzedzające - 45%
Steven Erikson - Przypływy nocy - 45%
Dave Hutchinson - Europa o północy - 42%
Olga Gitkiewicz - Nie zdążę - 41%
Arkady Paweł Fiedler - Pod prąd - 39%
